All right, natuurlijk moet ik hier weer roepen dat ik een hele tijd niet een stukje geschreven heb. Motivatie ontbrak. Maar ondertussen hebben we natuurlijk niet stil gezeten. Terwijl ik dit schrijf zitten temidden van kartonnen verhuisdozen en een grote bende. Ja, het is zover. Aan het einde van de maand verhuizen we naar een nieuw adres, en zijn we eindelijk af van het kleine apartementje. Het heeft even geduurd, maar we zijn bij met ons nieuwe stekkie. Voorlopig zijn we van plan om op dit stekkie te blijven. Vera zal wel het meeste moeten aanpassen, want zij moet naar een nieuwe school toe. We zijn daar al wezen kijken, en zijn erg te spreken over hoe het er daar uit ziet. Maar hopelijk wil je ook wel wat weten over onze nieuwe woonsituatie:

Het huis staat officieel in Machias NY, maar het post adres is Delevan. Dat heeft met de locatie van het postkantoor te maken. Aan de overkant van ons huis ligt Lime Lake, een meer waar je heerlijk kunt recreëren. Het huis ligt 10 minuten rijden van mijn praktijk af, dus dat sheelt een uur rijden per werkdag, en dan natuurlijk ook nog een heleboel benzine. Het huis staat op ongeveer een halve US Acre grond, dus we hebben lekker ruimte om ons heen. Er zijn 3 slaapkamers boven, een badkamer beneden, en een enorme keuken. Een living room, dining room en family room zijn er ook nog te vinden.

Aan het eind van de maand verhuizen we officieel, maar we zijn nu al bezig met een hoop dozen over te brengen. Omdat ik iedere werkdag zo dicht bij het huis ben, neem ik regelmatig dingen mee. Dat gaat erg schelen op de officiele dag van verhuizen, die we op dit moment gepland hebben voor 30 oktober. Dat is vooralsnog het belangrijkste nieuws. We zullen een en ander weer eens een beetje beter bijhouden. Groetjes van ons maar aan een ieder die hier toch per ongeluk nog eens voorbij kwam…..

OK, dit is weird. Ik was een momentje in het kantoor van m'n praktijk, toen m'n assistente ineens aan me vroeg of "het gebouw zojuist aan het bewegen was geweest." Nee, ze was niet gek, het gebouw bewoog. Al gauw kwamen de berichten over de radio binnen, dat mensen all over Western New York een aardschok hadden gevoeld. Ik heb zojuist mijn eerste 'aardbeving' (lees: licht aardschokje) beleefd. That was really weird!!

President Obama was in Buffalo gisteren. We dachten er nog even over om vrij te nemen, en te zien of we iets van de actie mee zouden kunnen krijgen, maar besloten dat toch maar niet te doen (ik was erg druk met papierwerk in m’n kliniek in Chaffee).

Tijdens zijn bezoek blijkt de president een onverwachte stop te maken om de beroemde Buffalo Wings te eten. Loopt Luann Haley die daar toevallig aan het lunchen was naar hem toe en zegt tegen hem: "You’re a hottie with a smokin’ little body". Obama lacht, en geeft haar een omhelzing, en waarschuwt haar dat Michelle Obama het waarschijnlijk ziet. De vrouw antwoordt: "Yes, eat your heart out Michelle". 

Luann komt uit Chaffee, de plaats waar mijn kliniek ligt, en uiteraard is er hilariteit over deze actie ontstaan, omdat iedereen ongeveer iedereen kent hier. Het gesprek van de dag

Onze favoriete reclame op dit moment…….

Zojuist op aanraden van een patient 2012 gezien. Niet zo heel erg best vonden wij. Alles was een grote laatste nipper zogezegd. Maar goed, we hebben het dan maar weer gezien……

Vera was op 1 April jarig. Vera is met een aantal vriendinnen wezen bowlen. Het is hier heel gemakkelijjk zo’n feestje. Er wordt pizza geregeld, en je neemt zelf de taart mee. De kids hadden het erg naar hun zin en Vera vond het een van de leukste dagen ever!!

Hier weer eens een stukje nieuws uit Buffalo. We hebben heel goede feestdagen gehad, en zijn de eerste maand van 2010 prima doorgekomen. De foto die je hier ziet is gemaakt in Canada. We zijn onderweg naar vrienden van ons. Een paar dagen geleden hadden we hier de ‘Mid Winter thaw’ of ‘Warm Up’, en iedereen begon spontaan over de lente te dromen en te praten. Maar de winter is nog lang niet voorbij, we moeten nog zeker 2 maanden, wellicht nog wel 3 maanden door. Sommige mensen hebben die ‘warme’ periode liever niet, want daardoor ga je maar aan de lente denken, terwijl het nog ver weg is. Wij waren er echter wel blij mee. Even een paar dagen geen sjaals om, handschoenen aan, of zorgen of het weer wel goed genoeg is om fatsoenlijk naar het werk te rijden. En het gevoel dat de winter echt niet voor altijd zal duren.

Met kerst waren we in Illinois, waar mijn (Robbert’s) zus woont. Dat was enorm gezellig, want we hadden elkaar al een poos niet gezien, en vooral ook omdat mijn ouders het vliegtuig hadden genomen, en daar naartoe waren gevlogen. We hadden ze meer dan een jaar niet gezien (wel via Skype, maar is toch heel anders). We hebben allemaal enorm veel plezier gehad, en het was voor iedereen heel fijn elkaar weer te zien. We konden helaas maar 2 dagen daar zijn, omdat ik de maandag na Kerst weer op de praktijk moest zijn. Het was de 2 keer 9 uur rijden waard.

Ik begin mijn draai behoorlijk te vinden in de praktijk in Chaffee, hoewel ik nog moet leren hoe ik rapporten dicteer. Dat zou me heel veel tijd kunnen schelen. Een week of 2 geleden was ik lekker aan het werk, en ik bedacht even e-mail te checken. Er stond een mailtje vanuit New York City, met het bericht dat het contract ten einde ging lopen. We werden hierdoor een beetje verrast, want het contract luidde ’2 jaar’. Als ik wat beter had opgelet, en naar de letter van het contract had gekeken, en niet naar de logica, dan had ik het kunnen weten, dat het verloopt, 2 jaar na tekenen, en niet 2 jaar nadat het werk begonnen was. We moesten dit nieuws even op ons in laten werken. Feitelijk was het goed nieuws. We wisten dat we eigenlijk los wilden komen van Interfysio. De eigenaar van de praktijkketen waar ik werk was blij met me, en het gaf ons een kans om een directe verbintenis aan te gaan. Afgelopen donderdag hebben we dan ook met elkaar gesproken, en we zijn tot een leuke overeenkomst gekomen! Western New York Physical en Occupational Therapy neemt ons visum over, en ik ga rechtstreeks voor ze werken. En hiermee zijn we af van de voor ons beperkende anti-competition clausule die in het contract met Interfysio stond. Officieel word ik per begin dienstverband clinic director. Yes….. We’re happy! Nu gaan we op zoek naar een huis dichter bij de praktijk, zodat we zodra ons apartement contract verloopt, we kunnen verhuizen, en weer een beetje ruimte om ons heen hebben.

Gisteren is het dan begonnen, en aanvankelijk dachten de experts dat het gisterenavond alweer voorbij zou zijn. Een Blizzard die over het land trok bracht zware ‘Lake Effect Snow’ met zich mee. Het werd gisterenavond al aangekondigd dat de ‘morning commute’ wel eens moeilijk kon zijn. Maar waar ze hier vooral over praten op de TV en radio is wat er in ‘The City’ gebeurt, en daarmee bedoelen ze dan Buffalo. Maar ik werk in de ‘Southern Tier’ en daar is de sneeuw meestal wat heftiger. En ja, dat hebben we kunnen merken. Maar eerst ontstonden de buien hier in Orchard Park en Hamburg, zo vlak aan Lake Erie. Gisteren avond zaten we gezellig ‘Fringe’ te kijken (hebben jullie dat ook in Nederland?), toen we merkten dat onze buurvrouw vast zat met haar auto in de sneeuw. Ze leek echt niet meer op te schieten, dus heeft Anja me naar buiten gestuurd (was zelf ook wel gegaan hoor ) om haar te helpen. Ze zat behoorlijk vast, heeft dan ook geen ‘four wheel drive’. Ongeveer een half uur later had ik voldoende sneeuw weggeruimd zodat ze haar auto weer kon verplaatsen. Ze was me erg dankbaar, en ik kreeg een welgemeende Hug, en a thousand thank you’s.

Ik had het er met Anja over gehad, en had besloten om mijn reis richting de kliniek in Chaffee vanmorgen maar te gaan proberen, en dan maar zien hoever ik zou komen. Wel nam ik een andere weg dan anders want de Expressway richting Springville hier raakt snel ondergesneeuwd, en wordt gevaarlijk. Afijn, het leek een geweldige keuze, want ik kon prima doorrijden. Maar het begon steeds harder te sneeuwen, en de laatste 10 minuten had ik momenten dat ik alleen maar wit om me heen zag, en ik even op TomTom moest vertrouwen voor wat betreft de richting van de weg. Niet erg prettig. Gelukkig kwam ik toch veilig aan op de clinic, waar er na een uur zowaar een patient op kwam dagen, en anderhalf uur later mijn assistente (die had overigens wel netjes gebeld hoor). De sneeuw ging steeds harder vallen, en 1 voor 1 kwamen de telefoontjes binnen om af te bellen. In totaal vandaag 2 van de 25 patienten gezien. Er was nog genoeg papierwerk te doen, dus daar hebben we ons mee bezig gehouden. Ik besloot voor de middag de praktijk dicht te doen, omdat er verder toch niemand kwam opdagen. Inmiddels lag er zeker 12 inches sneeuw op de auto. Mijn assistente ging 5 voor 1 weg, en belde me 5 minuten later dat ze in Chaffee (daar ligt de clinic) bezig waren om de grotere wegen af te sluiten. Toen ben ik hals over kop de boel gaan afsluiten. Ik moest de foot sneeuw die op de auto lag verwijderen terwijl ik tot aan mijn knieen in de sneeuw stond. Op zich wel leuk, maar ik zag een beetje op tegen de reis naar huis, als de politie al afsluitingen voorbereidt. De weg was nog open, maar het zicht was het eerste kwartier echt dramatisch. Vijftien Miles per uur over een 45 MPH weg, hobbelend over de sneeuw, terwijl je soms alleen maar wit ziet. Dat duurde ongeveer 15 minuten, en toen reed ik de Blizzard weer uit, behoorlijk opgelucht.

We zijn in Western New York nu landelijk nieuws, met de afsluiting van I90 (Interstate snelweg), waar zo’n 100 mensen uit hun auto’s bevrijd moesten worden omdat ze vast waren komen te zitten. De overbuurman is weer begonnen met het creeeren van de sleeberg. Ik ben blij dat ik thuis ben. De weermensen hebben ons beloofd dat de storm morgenochtend redelijk vroeg gaat afnemen.

N.b.: De foto hier is van onze eigen buurt. Het zich is hier nog redelijk goed te noemen.

Oh, en voor de enthousiastelingen hier nog een stukje nieuws over ons gebied: http://www.msnbc.msn.com/id/34379318/ns/weather/?gt1=43001

Een overzichtje van onze Halloween viering bij Vera’s BFF and family.

Hallo allemaal. Westchester is sinds vanmorgen weer "in de lucht". We hadden problemen met de script interpretatie van Internet Explorer. Omdat dat wel eens vaker is gebeurd, maar het dan de volgende dag weer opgelost was, en we zelf Firefox gebruiken (die geen probleem had met de site), heb ik er niet veel aandacht aan gegeven. Maar deze keer loste het zichzelf niet op, dus heb ik zelf in de scripts moeten duiken.

De afgelopen weken heb ik een beetje nagedacht over wat verder te doen met Westchester. Ik vind het erg leuk dat er aardig wat mensen lol in hebben om ons een beetje te volgen, en daar wil ik graag nog wat voor doen. Maar aan de andere kant heb ik gemerkt dat er eigenlijk geen reacties meer komen op de stukjes, en dat heeft op mij een demotiverend effect gehad. Vandaar dat het steeds langer duurt voordat er weer iets nieuws geplaatst wordt. Ik heb besloten een wat nieuwe stijl te gaan gebruiken voor Westchester, want de motivatie om ‘s avonds nog een uur te gaan zitten schrijven ontbreekt gewoon, maar ik wil de mensen die ons een beetje volgen toch ook weer niet in de steek laten, en ik vind hettoch nog steeds wel leuk. Dus zullen mijn stukjes wel weer regelmatig verschijnen, maar dan veel korter dan voorheen. We zien wel hoe het uitwerkt.